بوم را رها کرد و

خیره ماند در گندم زار ...

پاره های مرا رها کن

بگذار گم شوند

تکه ای از هیچ کس

این پازل را کامل نمی کند

روزها دنبال هم می دون و ثانیه ها هم دیگرو می بلعن

اما اونیکه داره پیر میشه زمان نیست ، ما آدماییم که هر

 روزو شب می کنیم و هر شبو روز ،  بدون این که

بفهمیم چیو داریم از دست میدیم و توی این همه از

دست دادنا چی به دست میاریم ؟!!!

یه روزی میاد که چشمامونو باز می کنیم و می بینیم

ای دل غافل کفه ترازوی عمر ما هم سنگین شد و ما

موندیم و یه کوله بار حسرت ، حسرت همون وقتایی که

 می گفتیم :

ولش کن بابا حالا وقت زیاده ...

  من بودم و اوج بال من کودکی ام

دریا دریا زلال من کودکی ام

دنباله ی بادبادکی در کف باد

من بودم و بی خیال من کودکی ام

                                            (قیصر امین پور)

اما

ای کاش قصه کودکی هیچ وقت شروع نمیشد تا مجبور نشی به خاطرش غم و غصه جوونی رو ورق بزنی 

از نظر معلم زیست : عشق مانند میکروبی است که از راه چشم وارد می شود و به قلب سرایت می کند .

از نظر معلم شیمی : عشق تنها اسیدی است که به قلب اثر می کند .

از نظر معلم دینی : عشق یک موهبت الهی است که خدا برای بندگانش هدیه کرده است .

از نظر معلم ریاضی : نسبت تابع عشق به تابع عقل مثل نسبت صفر است به یک .

از نظر معلم فیزیک : جوان مانند آهن ربایی است که هر عشقی را به طرف خود جذب می کند .

از نظر معلم ادبیات : عشق باید مثل عشق لیلی و مجنون پاک باشد .

از نظر معلم ورزش : عشق مثل توپ فوتبال است که دروازه ی هر قلبی اصابت می کند .

از نظر معلم جغرافیا : عشق مانند مثلث برمودا می باشدکه انسان تا به آن می رسد خود را گم می کند .

کی بود رو شونه کوه ترمه توری انداخت       از دل ابر تیره برف بلوری انداخت

کی بود کی بود از اول خاک زمین گل کرد     این برهوت خشک دوزخ اهل دل کرد

کی بود که آسمونو تو چشم آدما ریخت        به گنبد بلندش ستاره ها رو آویخت

کی بود کی بودازاول تودریاکشتی انداخت      تو چار دیوار دنیا مرغ بهشتی انداخت

کی بود که آدمارو از آسمون رها کرد            بال فرشته هارو از تنشون جدا کرد

ستاره آی ستاره شب زمین سیاهه           چراغ آسمون شو تا فردا خیلی راهه

ما که اسیر شهر آهن و سنگ و دودیم         کاشکی همه بدونیم یه روزفرشته بودیم

خودم باشم و خودم

به قولی خودم و خدا

می خوام از همه چیز و همه کس فرار کنم

از شهر. از آدما. از تکنولوژی و ماشینی شدن. از دروغ. از ترس. از ریا. ازنگرانی. از گناه. 

از دوست داشتن های چند روزه  . از نفرت های دو روزه.......

از حیوون ناطق بودن......

نه انگار همه  اینا بهونست

من می خوام .....

از خودم فرار کنم .....